Zondag 7 juli 2013
De nieuwe nederlandse arts is gisteren uit Uganda gearriveerd en wij hebben hem bij de grns opgehaald. Hij kwam met de bus uit Kampala en onze chauffeur kent alles en iedereen, dus stond onze auto op een stuk niemandsland . Tussen 10tallen grote vrachtauto,s, bussen en allemaal krieoelende mensen die heel druk bezig zijn met vele papieren in te vullen, van stempels te voorzien en dan weer in te leveren.
Vandaagen met Christiaan Smeenk een beetje doorgepraat wat hij hier kan verwachten. Hij is, 30 jaar en heeft nog geen eigen praktijk, maar wel de afgelopen 2 maanden in Uganda gewerkt en daar kennisgemaakt met de grote verschillen tussen europese en afrikaanse geneeskunde. Zijn vrouw is ook mee en is arts assistant cardiologie en gaat in een missie ziekenhuisje werken
Maar de blog gaat over vanmorgen en hoe je een zondagmorgen in Kenia doorbrengt.
Bijna iedereen gaat naar zijn eigen kerk en dat zijn er naast de grote roomskatholieke heel veel christelijke splintergroeperingen met ieder hun eigen kerkgebouw of open plek onder een boom.
Maar ik ga naar de katholieke kerk, ons dorp lwanya bevel een aantal huizen, met een groot achterland en allen komen van heinde en verre naar de kerk.
In rangala bij ons babyhome begon de dienst al om 7 uur en herinner ik mij de lengte van het geheel, 2,5 uur is gewoon.
Hier begint de dienst pas om 9 uur , kan dus rustig ontbijten en ik heb geleerd om er vlak voor 10 uur te zijn, mis dan wel het begin, maar kom in het laatste anderhalf uur niets tekort.
De mis is dan al een uur bezig in het Swahili (waar ik niets van begrijp, maar vaak komen er enkele engelse zinnen tussen door) en kom ik net op tijd voor de preek en alle feestelijkheden rond de collecte en de communie. Er zijn zeker 600 mensen, slechts 400 binnen en 200 buiten. Die kletsen wat met elkaar en komen alleen binnen bij de communie, maar ook bij de collecte!.
Ik glip via de zijdeur naar binnen en dan biedt de churchmaster( de koster) mij haar plaatsje aan en zit ik tussen allemaal oude en heel oude vrouwtjes redelijk voorin. Er zijn ook veel kinderen en jonge mannen en vrouwen, allemaal prachtig aangekleed. Echt op zijn zondags best. En de groottte van het koor, daar zou iedere priester in Nederland jaloers op zijn. Zeker 10 mannen en ruim 40 vrouwen, een dubbele trommel en diverse schudinstrumenten die het koor ondersteunen. Zonder microfoon, en iedereen zingt en danst op zijn eigen plekje mee. Het is dus heel uitbundig, vooral tijdens tijdens de collecte. Dan komt iedereen in een lange bonte stoet naar voren om zijn gave te geven. Arme mensen geven 10 cent en ik kan er een wat substantieler bankbiljet in doen. Bij de communie hetzelfde ritueel. Nog veel meer saamhorigheid en gevoel van verbondenheid, ondanks de taal waar ik niets van versta, dan in Lourdes tijdens een pelgrimreis.
Als je een voorbede hebt, kom je gewoon naar voren en vertlel je waar je voor bidden wilt en de hele kerk antwoord met het bekende ritueel van god verhoor ons. Wat ook heel mooi is, is het moment dat we elkaar de vrede van Christus toewensen. Van vele kanten komen de mensen, vooral de oudere vrouwtjes, met hun tandenloze mondjes op deze mzungo(blanke=rijke) af om mij een hand te geven en iets onverstaanbaars te mompelen. Ik vind het ontroerend en warm.
Na de kerk gaat weer ieder zijns weegs en is er nog een enkeling die wat zegt. Buiten zijn bananen, avocado’s , tomaten, uien, groente( alleen sukumawiki, een sort andijvie, heel stevig en niet smakeloos , veel ijzer bevattend)en soms ook eieren te koop. Alles vers en uit hun eigen tuinen, dan wel geimporteerd uit Uganda
En dan thuis in Lwanya weer heel hollands een kop koffie en je raad het nooit: een verse oliebol die Christiaan en Irene hebben meegenomen van een hollandse bakker uit Kampala.
