Vandaag een vreugdevolle dag: 17 juni 2013.
Het is al weer de derde week dat ik in Mundika voor Rotary Doctors aan het werk ben. Zo vertrouwd en toch ook anders. De verkiezingen in maart hebben toch wel wat veranderingen gebracht en dat is merkbaar in de twee teams die wij als huisartsen en tandartsen mogen begeleiden. Ik kom daar nog wel een keer op terug.
Eerst het vreugdevolle van dit moment en daarna tijd voor ons locale verdriet dat we al weer hebben meegemaakt.
Vandaag zijn in Sneek Marijn en zijn Sietske met elkaar getrouwd. Ze vormen al jaren een geweldig leuk gezin en hebben elkaar nu , samen met hun 5 kinderen , familie en vrienden hun Ja woord gegeven.
We voelen ons wat katterig om daar niet bij te kunnen zijn, maar voor 1 dag vanuit Kenia naar huis vliegen was zelfs ons te heftig. Daarnaast is het hier koud (24 graden) en miezert het, terwijl jullie eindelijk stralend en warm weer hebben. Het is jullie gegund . wij zitten wel met een trui binnen
Krijg nu wel de gelegenheid om voor het eerst dit jaar voor mijn blog te schrijven.
De ontvangst in Kenia was allerhartelijkst en het blijkt dat we best al wat mensen kennen die ons vrolijk toeroepen “ you are back” alsof ze een geest voor zich hebben. Al weer 2 weekenden in Kisumu gezeten, nieuwe mensen ontmoet en bestaande contacten verstevigd. Zo hebben we een nieuw slaapadres. We slapen bij de Fathers of Mill hill. Een van oorsprong Engelse katholieke zendingsorde die al jaren in Afrika werkt. Van de hier op dit moment nog wonende priesters komen er 2 uit Nederland Gert Mooy uit Noord Holland en Hans Burgman uit Oosterbeek; beiden best oud. Vooral Hans Burgman is een uiterst onderhoudende man, die echt veel in zijn leven gedaan heeft. 4 keer naar Compostella gelopen , heeft er boeken over geschreven en geeft ons nu vooral relativerende informative hoe wij , als beginners hier, kunnen omgaan met al die verschillende vragen en verzoeken die op ons pad komen. Natuurlijk ook al weer lekker tilapia gegeten aan het Lake Victoria. Vorig jaar volledig bedekt met groene water hyacinten en nu weer een echt meer met water. Wel zagen we vanuit het vliegtuig veel grote groene plekken met waterhyacinten.
En het werk is prettig, malaria, Hiv positief, zwangerschap, ondervoeding en gewone oude vrouwtjes met allerlei kwaaltjes, veel is al weer langs gekomen.
Dat het echter niet allemaal zonnenschijn is, bleek afgelopen zaterdagmorgen. Vlak na een gezellig bezoek aan ons weeshuis in Rangala waar weer nieuwe studenten van het kellebeek college zitten,zagen we ruim 500 meter voor ons opeens een zeer hard rijdende, onst egemoetkomende, auto heel erg slingeren en lag er daarna iets midden op de weg liggen. Het bewoog niet , dus dacht ik eerst aan een jas of een hond.
We waren er binnen een minuut en nog rijdend met onze auto sprong ik er uit en bleek het een 8 jarig jongetje te zijn dat al direct door de klap van de auto was overleden. Wat was dat afschuwelijk, zo met de dood van een kind geconfronteerd te worden. De chauffeur van de auto was nog wel gestopt, en zelfs wat terug gereden en uitgestapt. Ik had die auto niet eens door, zo was ik op kind gefocusd. Toen ik uitriep dat het kind al dood was, sprong de bestuurder direct weer in zijn auto en scheurde weg. Gelukkig had Jonathan, onze chauffeur, wel opgelet en het kenteken genoteerd. Het hoe en waarom van weg rijden vertel ik wel de volgende keer. Binnen korte tijd stond de hele straat vol mensen, die van alles wilden gaan doen. Ik wilde het kind aan de kant van de weg leggen, maar dat werd mij ernstig ontaden tot zelf verboden. Hoe verdrietig ook , je moet het kind midden op straat te laten liggen tot de politie komt, want die kan dan onderzoek doen. Alleen kan het wel uren duren voor de politie er is. Met bloedend hart zijn wij na 20 minuten verder gereden, vol verdriet niets meer te hebben kunnen doen.
We sliepen dus die nacht bij de Fathers of Mill Hill en zondagmorgen hielden zij hun eigen mis. De 3 priesters en Helma en ik. Dat was op zich al bijzonder, maar door de mogelijkheid te hebben om zelf een eigen bede te mogen uitspreken voor het jongete en zijn ouders kwam er wel rust voor ons beiden. Op de terugweg zondag avond konden we niet eens de plek meer terugvinden waar het gebeurd was.
Wel een verdrietig stuk van onze werkzaamheden hier, gelukkig staan e rook veel mooie dingen tegenover. Dat voor een volgende keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten