Dinsdag 25 juni 2013
Vorig jaar had ik in mijn blogverhalen al over diverse aspecten van het openbaar vervoer geschreven, nu een nieuwe ervaring en die misschien ook handig is voor in Nederland.
Dit weekend waren we weer in Kisumu en nu we meer mensen kennen krijgen we ook steeds leukere ontmoetingen. Dit weekend een sun-downer aan het Victoria meer, een prachtige plek ruim 40 meter boven het meer. Helaas was er vrij veel bewolking zodat de zon al vroeg weg was en kwamen er wel erg veel muskieten ons omringen. Een leuke ontmoeting was bijvoorbeeld een jonge vrouwlijke arts uit het beste ziekenhuis van Kisumu en we hebben afgesproken dat ik haar kan ik mailen als ik vragen heb over dokters of patienten. Ook hier al veel vrouwen in de arts opleiding.
Maar het gaat over de terugreis met onze Acacia bus.
Een redelijk snelle verbinding met gereseveerde stoelen en als de bus vol is neemt hij geen nieuwe passagiers mee die aan de kant van de weg staan. Maar zodra er een plaats vrij is , stopt hij voor een ieder die mee wil. Wij waren samen met de meisjes van het Kellebeek waarvan er 2 met ons mee zouden rijden. De bus vertrekt normaal om 16.30 uur dan zijn we nog net voor donker binnen.
Maar de bus was niet vol en dan wacht je gewoon , maximaal, een half uur op meer passagiers. En die kwamen er, terwijl iedereen weet dat de laatste bus om 16.30 uur vertrekt, zelfs met een heel ijzeren bed dat mee moest. Gelukkig boven op het dak, waar ook nog diverse houten planken, een matras en meer groots mee mocht. De studenten afgezet bij Rangala babyhome en alles leek keurig op tijd tot er onrust bij de chauffeur ontstond. Hij liep eens rond zijn bus, maar reed toch verder. Na ongeveer een kilometer bleek er toch een lekke achterband. Het zijn dubbele banden naast elkaar en een krik is er niet. De meesten blijven in de bus zitten, maar ik was nieuwsgierig hoe ze dit fixen. Eerst de moeren losgedraaid, ook al een heidens karwei. Ik zag al wel een 20 cm hoge steen voor de binnenste band liggen, maar de weg liep iets af, dus dacht ik wat verstandig. Maar verstandig bleek handig, want toen de moeren los genoeg gedraaid waren , reed de chauffeur met de helft van de passagiers er gewoon 30 cm vooruit tot de bus met zijn binnenste band op de steen stond. Dus helemaal geen krik nodig. Met 2 man de band eraf tillen, nieuwe band er op en weer vast draaien. Na ruim 20 minuten konden we vrolijk verder. Weliswaar in het donker in Lwanya aankomend, maar met een zaklantaarn is ook in Kenia heel goed in het donker te lopen.
Medisch gezien is het nog steeds veel malaria en valt de ondervoeding in onze omgeving mee. Maar op vrijdag in Buradi tegen de grens met Uganda is er nog steeds veel armoede en alleen maar pap zonder enige groentes of fruit. Maar ook daar heeft wel iedereen een mobiele telefoon om gebeld te worden. Om zelf te bellen heb je een beltegoed nodig en daar zijn ze dus weer te arm voor. Het blijft een land van contrasten en gelukkig ook mogelijkheden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten