Zonder diepe kennis van de gezondheidszorg in dit land, wil ik wat schrijven over wat ik meemaak
De nieuwe president heeft zwangerschapszorg gratis verklaard, maar er niet bijverteld hoe de werkers aan het geld kunnen komen, laat staan dat er voldoende opgeleide nurses zijn. Ook zou de niet klinische hulp (out-patients) niet meer betaald hoeven worden bij overheidsdispensaries. Wel moeten de mensen daarna naar een farmacie om de medicijnen te kopen. En dan is de farmacie soms een echte winkel met deskundig personeel, maar het ka nook een klein winkeltje zijn die pillen verkoopt. Vaak zonder veel medische, laat staan farmacologische kennis. Hier stap je dus ook naar toe als je niet lekker bent en dan vertel je wat je hebt en wordt daar een geneesmiddel bij uitgezocht. Pillen zijn duur, dus koop je maar voor maximal een paar dagen en als je je beter voelt stop je snel. Dan heb je een reserve voor een volgende keer.
Dus de mensen die bij onze dokterspost komen, vinden dat het gratis moet zijn, maar wij zijn geen overheid. Bovendien krijgen ze bij ons de medicijnen gratis en die zijn vaak een veelvoud van de 100 Ksh ( 1 euro) die zij per consult bij ons moeten betalen .
En dan zijn ze op het spreekuur en hebben ze geen informatie bij zich van een vorig bezoek aan een andere dispensarie. (bij ons krijgen zee en boekje waarin wij onze gegevens opschrijven en die moeten ze elke keer meenemen) Dus eigenlijk weet je niets. Of ze hebben zelf al wat tabletten genomen. Bij malaria bevoorbeeld worden de testen al negatief na 1 tablet van een malariamiddel. Het blijft schipperen tussen onze hoefte aan westers te denken en te werken, gezond verstand en gewoon proberen.
Vandaag toevallig 2 mensen gezien met een chronische osteomyelitis. Hierbij is het beenmerg in een bot ontstoken. Het moeilijke is dat geneesmiddelen er zo moeilijk bij kunnen komen en de ontsteking vaak doorwoekert en als je er niets aandoet het hele bot aantast/ In Nederland wordt er direct fors ingegrepen, een kweek gemaakt, eventueel onder narcose schoongemaakt , al dan niet met een landgdurige opname. En niemand praat er over geld en hoeveel het kost.
Ook hier begint het met een klein wondje en daarvoor ga je niet naar iemand voor hulp, want dat kost geld. Eventueel koop jezelf een aantibioticum. En dan bij ons is het eigenlijk al heel moeilijk en hier is geen kweek, geen chirurg, geen opname. Dus woekert het vaak voort ondans onze medicijnen. Vandaag een jonge vrouw met een volledig aangevroten middenhandsbeentje. Het beste is de vinger te amputeren. Maar hoeveel kost dat, verzekerd is ze niet en niemand begint aan een operatie als er niet van te voren is betaald. Dus ettert het maar door. Voor een paar honderd euro moet het wel lukken, maar met een inkomen van 1 euro per dag ….
Het tweede is nog veel verdrietiger, een twaalf jarig kind met een crhonisch onstoken bot in zijn linker onderarm en zijn rechter bovenbeen. We hebben al een special antibioticum gekocht, maar het helpt nog niets en amputeren is hier helemaal niet mogelijk. Als ik over 3 weken weg ga, is het kind niet veel beter, vervolgt mijn opvolger het beleid en als hij weggaat is de jongen nog steeds ziek, als hij niet ergens anders aan gesneuveld is. Zonder verzekering begin je niets en verzekeren is voor de gewone man niet betaalbaar, alleen de overheidsmensen en zij die voor een grote, vaak buitenlandse, organisatie werken , hebben een soort van ziekte verzekering
Dus niet teveel mopperen in Nederland over de kosten van onze gezondheidszorg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten